Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Από μικρός είχα κρίσεις άγχους.
Δεν τις έλεγαν έτσι τότε.
Τετανία. Υπογλυκαιμία. Σπασμοφιλία.
Ο καθένας τις ζει διαφορετικά, πάντα, όμως, είναι τρομακτικές.
Το μυαλό μου χάνεται. Δουλεύει σπασμωδικά.
Η καρδιά δεν λειτουργεί κανονικά.
Έμαθα να ζω έτσι.
Κι αυτό σημαίνει
ότι πάντα φοβόμουν πως όλα θα πάνε στραβά.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ "ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ"
-Άργησες! -Ναι…
Μάλλον είχες δουλειά.
Έχεις ακόμα το τσιγάρο στο στόμα!
Ξέρεις ότι η κόρη της κας Μπερζερίν πέθανε από καρκίνο;
Είσαι πολύ χλωμός!
-Τουλάχιστον, τρως καλά; -Ναι.
-Έχεις δυσκοιλιότητα; -Μαμά!
Τι ρούχα είναι αυτά; Κοίτα πώς είσαι!
Έλα.
Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω.
Πώς πάει η δουλειά;
-Δεν στέλνεις πια περιοδικά. -Το ξέρω.
Θέλω ένα διάλειμμα.
"Διάλειμμα"; Τι εννοείς;
Δεν δουλεύω τώρα.
Και πώς τα βγάζεις πέρα; Πρέπει να δουλέψεις.
Μην ανησυχείς. Έχω οικονομίες. Θα τα βγάλω πέρα.
Γιατί σταμάτησες τη δουλειά;
Σε απέλυσαν;
Δεν με απέλυσαν. Απλώς δεν ήθελα άλλο.
Να πιεστείς.
Δεν γίνεται με πίεση αυτή η δουλειά.
Κοίτα τον πατέρα σου.
Αυτός δεν πιεζόταν 42 χρόνια στο λιμάνι με κωλόκαιρο;
Κι αν δεν θες να ξαναπιεστείς;
Τι;
-Δεν θα ξαναδουλέψεις; -Τι λες;
Αν δεν θες…
Ξέχνα το.
Βρες τον πατέρα σου.
-Πού είναι; -Βγήκε βόλτα.
Μάρκο!
-Πώς είσαι, γιε μου; -Εσύ, πατέρα;
Σήμερα είπες ότι θα έρθεις.
Είσαι καλά; Ο χειμώνας είναι ήπιος.
Βλέπεις το πλοίο αυτό;
Η μάνα σου λέει ότι περνάνε πέντε κάθε μέρα.
Την ίδια ώρα. Σαν ρολόι.
Αλλά δεν μπορώ να τα θυμηθώ.
Κάθομαι όλη μέρα και κοιτάω.
Αλλά όταν περνάνε, τα ξεχνάω.
Θυμάμαι, όμως, καθαρά το νυφικό που φορούσε η μάνα σου.
Αλλά το πλοίο που πέρασε σήμερα το πρωί…
Δεν μπορώ να το θυμηθώ. Σου φαίνεται λογικό αυτό;
Οι γιατροί είπαν ότι συμβαίνει μετά από εγκεφαλικά.
Και;
Πρέπει να μάθω να ζω μ' αυτό!
Να είμαι ευχαριστημένος που θυμάμαι τα μισά.
Μισή μνήμη, μισός άντρας. Έτσι δεν είναι;
Βλέπεις το πλοίο εκεί;
Η μάνα σου λέει ότι περνάνε πέντε τη μέρα. Την ίδια ώρα. Σαν ρολόι.
-Αλλά δεν τα θυμάμαι. -Μου το είπες, μπαμπά.
Πλάκα κάνω. Μπορώ ακόμα και κάνω αστεία!
Έλα, πάμε να φάμε.
Κοίτα! Το παράκανες εκείνο το βράδυ.
Ο Ρικ κι η Κριστίν! Στον γάμο του Ζαν-Πολ δεν ήταν;
Ναι! Θυμάμαι.
-Ήταν πολύ ωραία. -Ήταν πριν γεννηθούν τα παιδιά.
-Τι απέγινε η θεία Ιβόν; -Τα ίδια μ' εμάς.
Γερνάει.
-Ο Πάμπλο είναι αυτός; -Ναι, αυτός είναι.
Δουλεύει στο λιμάνι;
Ναι, ακόμα εκεί δουλεύει.
Παράξενο που κάποια πράγματα μένουν ίδια και άλλα…
Τι είναι αυτό;
Σίντι Μεσρίτς. 1958.
Πήρες μετάλλιο;
-Δεν ήξερα ότι πήρες μετάλλιο. -Ναι.
Σχεδόν όλοι όσοι πήγαν πήραν μετάλλιο.
Τα μετάλλια δεν κοστίζουν πολλά
και κάνουν τους στρατιώτες να νιώθουν σημαντικοί.
Δεν μου το είχες πει.
Τι να σου πω;
Για τον πόλεμο στην Αλγερία.
Δεν έχω κάτι να σου πω.
Καληνύχτα.
Σίγουρα δεν θες να μείνεις άλλο ένα βράδυ;
Σ' το είπα, μαμά. Έχω τον γάτο.
Τον αφήνω τρεις ή τέσσερις μέρες, αλλά όχι παραπάνω.
Εντάξει.
Τουλάχιστον δεν πας στο Παρίσι.
Ναι, είναι πολύ ωραία.
Νόμιζα ότι θα συνήθιζα δύσκολα. Θα έρθεις να με δεις;
Μπορεί.
Είναι, όμως, μακριά η Δορδόνη.
Δεν ξέρω, με τον πατέρα σου…
-Αν θες λεφτά… -Σταμάτα, μαμά.
Είμαι εντάξει. Αλήθεια.
Εδώ είσαι!
Μου κρατάς μούτρα;
Δεν χαίρεσαι που γύρισα; Χαζέ!
Καλά, φύγε! Πήγαινε να φας ποντίκια.
Γεια σου, Ερβέ.
Χαίρομαι που το αφεντικό μου σκέφτεται τα οικονομικά μου.
Σ' ευχαριστώ.
Κάποιοι ηλίθιοι εκτιμούν ακόμα τη δουλειά μου.
Ναι, αλλά σταμάτησα πια.
Όχι, δεν θέλω να γυρίσω πίσω. Τελεία.
Δεν ξέρω, κάτι θα κάνω. Θα βρω κάτι άλλο.
Θα φωτογραφίζω διάσημους, σχολεία…
Οτιδήποτε, εκτός από πολέμους. Όχι άλλους πολέμους.
-Ο γάτος σου είναι; -Ναι.
-Τσακώθηκε με αλεπού. -Να πάρει! Αιμορραγεί παντού.
-Να τον πας σε κτηνίατρο. -Αυτό θα κάνω.
-Ευχαριστώ πολύ. -Παρακαλώ.
Είναι λίγο πιο κάτω. Θα το βρεις σίγουρα.
Είναι επείγον. Ο γάτος μου τσακώθηκε και χτύπησε.
Να τον δω.
Καθίστε εσείς και ηρεμήστε.
Εντάξει.
Πώς τον λένε;
Άντολφ.
Τον λέω έτσι, επειδή μερικές φορές γίνεται πολύ κακός.
Ξέρω ότι δεν είναι αστείο, αλλά…
Βλάκα!
Μην κουνιέσαι.
Δεν είναι κάτι σοβαρό, αλλά θέλει ράμματα.
ΚΤΗΝΙΑΤΡΕΙΟ
Για να δούμε.
Η κυρία σε περιποιήθηκε καλά, έτσι;
Τέρμα οι βλακείες. Όχι άλλοι καβγάδες.
Έλα, πάμε σπίτι.
Φωτογραφία;
Ναι, στα γρήγορα.
Εντάξει. Ευχαριστώ.
Εμπρός;
Ερβέ;
Όχι, δεν πειράζει. Τι έγινε;
Το πρόγραμμα;
-Τι βλάκας! -Ορίστε;
Με συγχωρείτε.
Δεν το είπα σ' εσάς.
Το ελπίζω. Ίσα που γνωριζόμαστε.
-Γεια. -Μάρκο.
Χιουμπέρ Μορέ. Είμαστε γείτονες.
Πώς είναι ο γάτος;
Συγγνώμη που δεν σ' ευχαρίστησα. Είναι πολύ καλύτερα.
Ωραία.
Χαίρομαι. Μην τον αφήνεις, όμως, να τριγυρίζει.
Η ύπαιθρος είναι λίγο…
Έφερα λίγο ντόπιο κρασί. Θες;
-Φυσικά. -Τι σε απασχολεί;
Απολύθηκα.
Αφορμή να πιεις.
Δεν μου άρεσε η δουλειά μου πια.
Αλλά κάποτε σου άρεσε.
Ναι.
-Δεν ισχύει για όλους αυτό. -Ναι.
-Μπορείς να βρεις κάτι άλλο. -Ναι.
Έτσι είναι.
Χάρηκα που τα είπαμε.
Δεν σου αφήνω το μπουκάλι. Αλλιώς θα το μετανιώσω.
-Γεια σου. -Γεια.
"Κορίτσι με κόκκινα νύχια".
Δεν είναι κόκκινα.
-Είσαι εντάξει; -Ναι.
-Τι κάνεις; -Μην κουνιέσαι.
Μείνε ακίνητη.
Ωραία.
Κελεπούρι ο αδερφός μου.
Γαμώτο!
Δεν το πιστεύω.
Δεν μπορείτε να καλέσετε πριν έρθετε;
-Ξέχασες ότι θα ερχόμασταν; -Ας έπαιρνες δέκα λεπτά πριν.
-Δεν είδαμε τίποτα. -Αυτός σίγουρα είδε…
-Γεια σας. -Γεια.
Κοίτα εδώ.
Ναϊμά!
-Το έκανα κι εγώ. -Φτάνει με τον σοβινισμό.
-Συγχαρητήρια. -Ευχαριστώ.
-Πρέπει να κατουρήσω. -Πήγαινε.
-Δεν μου το είπες. -Ήθελα να σε δω.
Ναι, καλά.
-Συγχαρητήρια. -Ευχαριστώ.
Έφτιαξες φαγητό;
-Ήταν ακόμα πιο κοντή! -Λες να νικήσουν στον δεύτερο γύρο;
Οι δημοσκοπήσεις λένε ότι είναι κοντά.
Δεν θα πήγαινα στην Τουλούζη να ψηφίσω, αλλά…
Αν είναι να μην μπουν…
Δεν θα μπουν ποτέ.
Πρέπει να πάμε στην Τουλούζη.
Δεν έχω αλλάξει ακόμα διεύθυνση.
Πέρασαν τέσσερα χρόνια.
"Τέσσερα χρόνια";
Πώς γνωριστήκατε εσείς;
Χάρη στον Άντολφ.
-Ναι. -Φάνηκε κι αυτός χρήσιμος.
Μη μιλάς έτσι για τον γάτο.
Έκανες στα κρυφά παιδί και μιλάς έτσι;
-Είμαι μεγαλύτερος. -Και λοιπόν;
Να μου το έλεγες πριν εμφανίσεις έτοιμο το προϊόν.
-Φοβερό… -Να βάλω;
Όχι, ευχαριστώ. Πρέπει να φύγω. Δουλεύω αύριο νωρίς το πρωί.
Κι έχω να οδηγήσω ως το σπίτι.
Δεν θες να μείνεις λίγο ακόμα;
Όχι, πρέπει να φύγω. Κι ο δρόμος πιάνει πάγο τη νύχτα.
Χάρηκα πολύ που σας γνώρισα.
Τα λέμε αύριο;
Ναι, αν θες.
-Θέλω. Εσύ; -Θέλω.
Καληνύχτα.
Είναι καλή.
-Ναι, είναι καλή. -Ναι.
Δεν μένει μαζί σου;
Όχι, είναι πολύ νωρίς. Και δεν ήθελε…
Ναι, δεν ήθελε.
Καμιά φορά σου χρειάζεται ένα χαστούκι.
Πάω να ξαπλώσω. Είμαι κουρασμένη. Καληνύχτα.
Θα ψηφίσεις αύριο;
-Ναι. -Ωραία.
Δεν θα μπουν.
-Πώς ήταν; -Τέλεια.
-Μάρκο; -Ναι.
Θα ήθελες κάποια αλλαγή;
Τι εννοείς "αλλαγή";
Είμαστε μαζί σχεδόν έναν χρόνο.
Βαρέθηκα να πηγαινοέρχομαι στο σπίτι σου.
Είδα ένα ωραίο σπίτι που νοικιάζεται.
Είναι μεγάλο, φτηνό και σε ωραίο σημείο.
Μπορούμε να πάμε να το δούμε.
Τι; Μαζί;
Όχι, ο καθένας χωριστά. Εσύ τι λες;
Δεν σ' αρέσει όπως είμαστε;
Όχι.
Θέλω να έχουμε κι άλλον χρόνο.
-Να είμαστε μαζί και… -Στάσου λίγο.
Πρώτα σπίτι, μετά τι; Ένα μωρό;
Δεν μπορώ.
Ούτε μωρά ούτε σπίτι.
-Και τι θες; -Τίποτα.
Τίποτα που δεν το έχω.
Είμαι μια χαρά, ευχαριστώ.
Δεν μ' αρέσουν οι αλλαγές.
Δεν σ' αρέσουν οι αλλαγές.
Είσαι βλάκας.
Ο φόβος δεν είναι δικαιολογία. Με πληγώνεις.
Νόμιζα ότι άξιζε τον κόπο, αλλά δεν ξέρω πια.
Γεια σου.
Γεια.
-Μοιάζω εντελώς ηλίθιος; -Βασικά…
Θες κοτόπουλο;
Εντάξει.
Δεν ήθελα να την πληγώσω.
Πάντα αυτό συμβαίνει.
Πληγώνω όσους αγαπώ, επειδή υποφέρω κι εγώ.
-Η φυγή είναι μέρος της μάχης που δίνει. -Τι εννοείς;
-Θες βοήθεια; -Όχι.
Στην τσάντα. Το πράσινο μπουκάλι.
-Πήγαινε σπίτι. -Όχι…
Όχι.
Φύγε, καλύτερα.
Μπαμπά.
Είσαι καλά, γιε μου;
Δεν μπορείς ν' αρρωστήσεις;
Δεν σε νοιάζει! Δεν βοηθάς καθόλου.
Αλήτη.
Κοίτα. Να την.
ΚΤΗΝΙΑΤΡΕΙΟ
Έκανα οχτώ χρόνια ψυχοθεραπεία και δεν μίλησα ποτέ για γυναίκες.
Στον έρωτα, μ' αρέσει η απουσία.
Η παρουσία με τρομάζει.
Πώς να το πω αυτό σ' αυτήν που αγαπώ;
Δεν μπορώ να χαλαρώσω και καμιά δεν με αντέχει για πολύ.
Δεν τις κατηγορώ.
Ούτε εγώ με αντέχω.
Για να μην πω για το σεξ.
Είναι φοβερό.
Είναι ένα μυστήριο. Οικείο και βίαιο. Τι λέτε κι εσείς;
Μου είναι δύσκολο να φερθώ φυσιολογικά με τον φούρναρη,
πόσο μάλλον μ' εκείνη που αγαπώ.
Διάολε.
Έχω πολλά να λύσω, αν δεν θέλω να μετενσαρκωθώ σε βόθρο.
Τσιμπάει τίποτα;
Ντρέπονται λίγο σήμερα.
Αλλά έχω ένα πλεονέκτημα. Έχω χρόνο.
Περνούσα από εδώ.
-Κι είπα να πω ένα γεια. -Καλοσύνη σου.
Θέλω να ζητήσω συγγνώμη.
-Με πιάνει άγχος. -Μη ζητάς συγγνώμη.
Κι εγώ αγχώνομαι μερικές φορές. Είναι εξουθενωτικό.
Αλλά δεν σε σκοτώνει.
-Να σε βγάλω μια φωτογραφία; -Προτιμώ όχι.
Σε εμπιστεύομαι.
Και σίγουρα θα είναι καλή η φωτογραφία σου.
Αλλά έχω ένα θέμα.
Ορίστε, κοίτα.
Αυτός ο λούτσος με κοροϊδεύει ώρα τώρα.
Αλλά δεν θα ζήσει πολύ.
Είναι μεταξύ γέρων.
Ξέχασα το δίχτυ μου. Το φέρνεις λίγο;
35ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ ΣΙΝΤΙ ΜΕΣΡΙΤΣ
ΑΝΔΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΧΙΟΥΜΠΕΡ ΜΟΡΕ
Τελικά, αυτός θα ζήσει περισσότερο από μένα.
-Κρίμα. -Γιατί;
Παλέψαμε και νίκησε.
Σ' το είπα.
Η φυγή είναι μέρος της μάχης.
Γεια σου, μπαμπά. Πώς είσαι;
Θυμάσαι τη φωτογραφία που μου έδωσες;
Απ' την Αλγερία.
Το όνομα Χιουμπέρ Μορέ σου θυμίζει κάτι;
Χιουμπέρ Μορέ.
Όχι. Μην ανησυχείς.
Εντάξει. Θα σε ξαναπάρω. Γεια.
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΒΕΤΕΡΑΝΩΝ ΑΛΓΕΡΙΑΣ ΜΠΛΟΓΚ ΤΟΥ ΜΑΡΣΕΛ ΡΟΝΤΑΝΕΤ
Έχεις θράσος.
Μου είπες ψέματα.
-Ορίστε; -Διοικητή Μορέ.
Ταγματάρχης του 35ου Συντάγματος Πεζικού στο Σίντι Μεσρίτς.
Τι ψέματα είπα, δηλαδή;
Ναι. Είσαι απλώς ένας συνταξιούχος που ψαρεύει και σκαλίζει τον κήπο του.
Όχι μόνο. Δεν είπα το αντίθετο.
Ο ταγματάρχης Μορέ. Γνωστός για τον ζήλο του στον βασανισμό πολιτών.
Ναι.
Σε συμπάθησα. Σε εμπιστεύτηκα!
-Αλλά μιλούσα σ' ένα κάθαρμα. -Πάψε.
Δεν σου είπα ψέματα. Απλώς είδες αυτό που ήθελες.
-Είδα αυτό που μου έδειξες. -Και σου άρεσε.
Ξέρεις ποιος είμαι σήμερα πια.
Ψάρεμα, κήπος… Αυτός είμαι.
Όχι. Είσαι δολοφόνος.
Νομίζεις ότι δεν το ξέρω; Ότι έχω ξεχάσει;
Κάθε μέρα θυμάμαι ποιος ήμουν στα 25 μου.
Ξέρω καλά τι σημαίνει η λέξη "ασυγχώρητος".
Δεν ζητώ τίποτα.
Ούτε οίκτο ούτε έλεος.
Θέλω απλώς να πεθάνω
πιο πολύ από άλλους στην ηλικία μου.
Κάθαρμα.
Συγγνώμη, αν πρόσβαλλα τις πεποιθήσεις σου.
ΚΤΗΝΙΑΤΡΕΙΟ
Έλα να με δεις σε τρεις βδομάδες.
-Γεια σου. -Γεια.
Είδα τα σπίτια.
Μάρκο.
Τι γίνεται;
Όλα.
Όλα είναι καλύτερα μ' εσένα.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΥΟ "ΑΜΕΛΗΤΕΕΣ ΠΟΣΟΤΗΤΕΣ"
Ο Μάρκο μάς είπε ότι είσαι κτηνίατρος.
Ναι, σωστά τα είπε.
-Τώρα ξεκινώ. -Είναι καλή δουλειά.
Όλοι χρειάζονται έναν κτηνίατρο.
Όσοι έχουν ζώα, δηλαδή.
Παίρνεις καλό μισθό;
Πληρώνεσαι με τον μήνα;
Δεν είμαι υπάλληλος.
Είμαι συνέταιρος στην κλινική. Είμαστε τρεις ιδιοκτήτες.
Πρώτη φορά θα φάει τη σούπα μας μία επιχειρηματίας!
Τέλος πάντων.
Θα έρθεις, γιε μου;
-Πάμε να καπνίσουμε έξω. -Εντάξει.
Θα σε βοηθήσω.
Οι κύριοι έξω, οι κυρίες στην κουζίνα. Πάμε να πιούμε κάτι.
Δεν θα πω όχι.
-Καλό το αφεντικό σου. -Ναι.
Χάρηκα που την έφερες.
Θα κάνετε παιδιά;
Μπαμπά, όχι κι εσύ…
Όταν γεννήθηκες, παραλίγο να φύγω και να σας αφήσω μόνους.
Φοβήθηκα πάρα πολύ.
Αλλά δεν έφυγα.
Τώρα
είμαι περήφανος για σένα και τον αδερφό σου.
Να κάνεις παιδιά, Μάρκο.
Τα παιδιά μάς κάνουν καλύτερους.
Η μάνα σου μου είπε ότι ήρθες εδώ για το λιμάνι.
Θέλω να φωτογραφίσω την Προβλήτα 22.
Χρειάζομαι την άδεια του διευθυντή.
Την 22;
Έκανα εξετάσεις στο νοσοκομείο τον περασμένο μήνα.
-Όλα καλά; -Όχι.
Η μαμά δεν είπε τίποτα.
Το ξέρω. Εγώ της είπα να μη σου πει.
Μπαμπά…
Τι έχεις;
Δεν ήταν σίγουροι, αλλά σήμερα το επιβεβαίωσαν.
Έχω κάτι που λέγεται Αλτσχάιμερ.
Αλήθεια;
Ναι. Προχωράει αργά, αλλά σταθερά.
Δεν ήθελα να σε στενοχωρήσω. Τι να κάνουμε, όμως;
-Καλύτερα που σ' το είπα εγώ. -Δεν έχει σημασία.
Κι από θεραπεία;
Δεν κάνεις τίποτα;
Μάρκο, δεν υπάρχει θεραπεία.
Μπορούμε μόνο να το επιβραδύνουμε.
Αυτό μόνο.
Οπότε, πρέπει να πάρω κάποιες αποφάσεις.
Δεν ξέρω αν αύριο θα μπορώ. Καταλαβαίνεις;
Όχι. Αλλά προσπαθώ.
Είναι κρίμα.
Κι ο Ζιλ;
Θα του το πω όταν έρθει να με δει.
Μην του το πεις εσύ. Η μάνα σου…
Μην ανησυχείς. Είναι πιο δυνατή κι από τους δυο μας.
Καλά. Ερχόμαστε.
Βλέπεις αυτό το ωραίο κουτάκι;
Είναι γραμματοκιβώτιο. Το γράφει πάνω.
-Φοβερό, έτσι; -Δεν χωράει. Είναι μεγάλο.
Ναι, αλλά…
Είναι 8:10 π.μ. Επίτηδες ξεκινάς μ' εμάς κάθε μέρα;
Θέλω να σε πιάσω γυμνό!
Έλα μετά τις 11:00 αύριο και θα βγω με στρινγκ.
-Μου δίνεις τα γράμματα; -Ναι.
-Ευχαριστώ. -Τα λέμε αύριο.
Τα λέμε.
Γύρω στις 11:00 με 12:00, εντάξει;
Θες λίγο τσάι;
Είσαι καλά;
-Μου έδωσαν έγκριση για τον Ιούνιο. -Τέλεια!
Τι έγινε;
Τίποτα. Απλώς δεν θέλω να τα κάνω θάλασσα.
Θα τα καταφέρεις!
Πάμπλο.
-Πώς είσαι; -Τι κάνεις, Μάρκο;
-Καλά! Γεια. -Γεια.
Γεια, Λουί.
-Δουλεύετε σκληρά; -Ναι, δεν γίνεται αλλιώς.
Σήμερα είναι που θα μας κάνεις σταρ;
Δεν παίζουμε ράγκμπι εμείς. Ούτε θα βγάλουμε τα ρούχα.
Εντάξει. Ξεκινάμε από σένα.
Βγάλε εδώ, αν θες.
Εντάξει.
Όχι εδώ.
Πάμπλο, θα τραβήξω μια κοντινή. Μείνε ακίνητος.
Δεν πρέπει να κουνηθείς!
Αυτό είναι. Τέλεια.
Έτσι. Ωραία.
Μάρκο.
-Πώς είσαι; -Καλά, εσύ;
Πέρασε καιρός.
Ο πατέρας σου;
Γερνάει.
Κρίμα που δεν ήρθε.
-Χάρηκα που σε είδα. -Θα φάμε;
Φυσικά και θα φάμε!
-Γεια, Λοράν. -Είσαι καλά;
Τέλεια. Έλειψες καιρό!
Πώς είναι τα παιδιά;
-Μεγαλώνουν. -Ναι;
Γιουνούς, ήξερες ότι πήγα σχολείο με τον Μάρκο;
Εγώ, αυτός κι ο αδερφός του πάντα κάπου μπλέκαμε.
Πριν φύγει για το Παρίσι.
Γιατί θες να μας φωτογραφίσεις;
Μου λείπει να είμαι εδώ. Ήθελα ένα σουβενίρ.
Στην πόλη νομίζουν ότι όλα γίνονται μαγικά.
Βιάσου, λοιπόν. Φέρνουν κι εδώ τα νέα μηχανήματα.
Δεν χρειάζονται εργάτες πια.
Οι λιμενεργάτες εξαφανίζονται σαν τις πολικές αρκούδες.
Έχουμε 51 λιμάνια στη Γαλλία και το τονάζ είναι μικρότερο του Ρότερνταμ.
Κι οι ξένοι εργάτες δουλεύουν με το ένα τέταρτο.
Δεν τους κατηγορώ.
Το κάναμε κι εμείς παλιά.
Τότε δεν έρχονταν να μας πάρουν τις δουλειές μας.
Εγώ δεν φοβάμαι. Κι αν κρίνω απ' τις εκλογές, δεν είμαι ο μόνος.
Για τι λες; Για το Εθνικό Μέτωπο;
Ναι, τα πήγαν καλά. Έχουν ελπίδες.
Έγινες φασίστας τώρα; Πιστεύεις τις ανοησίες τους;
Δεν είμαι φασίστας. Απλώς τα πράγματα αλλάζουν.
Πώς μιλάς έτσι μπροστά στον Πάμπλο και τον Γιουνούς;
-Αυτοί διαφέρουν. -Τι εννοείς "διαφέρουν";
Θα τους διώξουν όλους εκτός απ' τους φίλους σου;
-Ξύπνα! -Μη μου μιλάς σαν αγοράκι της πόλης.
Δεν ξέρεις πώς είναι εδώ. Άσε το κήρυγμα. Εδώ είναι το σπίτι μου.
Έλα εδώ, Μπαστουνέτ! Μίλα μου!
Εσύ δεν συζητάς. Θες να δείξεις ότι έχεις δίκιο.
Μπορεί και να έχεις. Αλλά χέστηκα.
Μη φοβάσαι. Εδώ είμαι.
Έλα. Πιάσε το χέρι μου.
Είσαι πολύ όμορφη έγκυος, Σουζάν.
-Έλα, Ζουλ. -Είσαι όμορφη.
Έλα, σήκω.
-Έλα. -Θα τα λύσω εγώ όλα.
Δεν θα σ' αφήσω.
-Ούτε εσένα ούτε τα παιδιά. -Το ξέρω.
-Πάρε το μπαστούνι σου. -Θα σε φροντίσω εγώ.
Πάντα με φρόντιζες. Δεν φοβάμαι.
Εντάξει.
Εντάξει είναι.
Κατέβασέ το.
Θα πάω ανάμεσα στη σκάλα και τον κουβά. Εντάξει; Πάμε.
Ναι.
Έτσι. Κατέβασέ το αργά.
Ωραία.
Γεια σου, Μπαστουνέτ.
Χάλια φαίνεσαι.
Ευχαριστώ, εσύ είσαι μια χαρά.
Συγγνώμη για χτες. Έφταιγε η ένταση.
Ξέχνα το, Μάρκο.
Εντυπωσιακή αυτή. Μοιάζει με αράχνη. Είναι καλή.
Δείξε μου το πορτρέτο. Το προηγούμενο.
Ναι, μ' αρέσει πολύ.
Είναι παιδικός μου φίλος.
Και ψήφισε Εθνικό Μέτωπο στις εκλογές. Γαμώτο.
Δηλαδή, θα ξεκόψεις απ' αυτόν όπως με τον Μορέ;
Τι έκανε και το αξίζει αυτό;
Φεύγω, πάω για δουλειά.
Τα λέμε μετά.
Εμιλί.
Ο πατέρας μου έχει Αλτσχάιμερ.
Με συγχωρείτε.
-Σβήστε το τσιγάρο. -Τώρα το άναψα.
Αστυνομία! Ταυτότητα.
Παλιο…
Είσαι υιοθετημένος.
-Κάνεις χάλια αστεία. -Ναι.
Εντάξει…
-Να φάμε στου Ραντουάν. -Πάμε.
Κερνάς. Με έβγαλαν από ένα πρότζεκτ.
-Αλήθεια; -Ναι.
-Τι ήταν; -Μια μίνι σειρά.
Την είπαν "πολύ ενήλικη". Το πιστεύεις;
Σπάστηκα, αλλά δεν πειράζει.
Μην ανησυχείς. Θα επανακάμψεις.
Θα φάω τα μούτρα μου…
-Γεια, Ραντουάν! -Τ' αγαπημένα μου αδέρφια!
Το απαίσιο δίδυμο.
Πάει καιρός! Καθίστε.
Θα βρω κάτι προσωρινό. Χρειάζομαι λεφτά. Δεν έχω επιλογή.
-Πώς πάει η φωτογραφία; -Έχω ραντεβού με την γκαλερί.
-Να τους δείξω τι έχω. -Και πώς το βλέπεις;
Θα δούμε.
Πώς είστε;
-Έχετε μούτρα; -Όχι.
-Χαιρόμαστε πολύ. -Εσύ πώς είσαι;
Καντέρ!
Δύο κουσκούς βασιλικά! Κι ένα μπουκάλι Μπουλαουάν.
Δεν καταλαβαίνω γιατί φωτογράφησες παλιούς συναδέλφους του μπαμπά.
-Τι εννοείς; -Γιατί αυτούς;
Ποιος ο λόγος; Καταλαβαίνεις;
Όχι. Συνέχισε.
Το πρότζεκτ σου είναι η βιομηχανική λογική στα χειρότερά της.
Εκεί παράγουν δυστυχία. Συνθλίβουν ανθρώπους, για να μην αντιδρούν.
Τι ήθελες να απαθανατίσεις;
-Την εξαχρείωσή τους; -Τι εννοείς;
Είναι οι ρίζες μας.
Θυμάσαι όταν ήμασταν παιδιά;
Ο μπαμπάς μάς πήγαινε στον Πάμπλο.
Όλοι ήταν εκεί. Η παέγια, τα τραγούδια.
Έτσι μεγαλώσαμε.
Ναι.
Έχει αλλάξει το μέρος, μα η αλληλεγγύη, η περηφάνια… Είναι εκεί.
Η περηφάνια του θύματος.
Ξέχνα το.
Τώρα με νευρίασες.
Θα σε τσακίσω στο PlayStation.
Ναι, αλλά χαμογέλα μου.
Να πάρουμε άλλο ένα μπουκάλι κρασί;
Μάρκο, μου κάνεις μια χάρη;
Έχει γενέθλια η Ναϊμά. Κρατάς λίγο τη μικρή;
Τι έγινε;
Δεν θες να δεις παιδικά;
Όχι; Να δούμε παιδικά;
Θες τ' αρκουδάκια σου; Μην κλαις.
-Το θες αυτό; -Όχι!
Δεν το θες; Εντάξει, αυτό;
-Όχι! -Καλά, ούτε αυτό.
Πάμε να δούμε παιδικά.
Μπαμπά!
Με ακούς;
Γη προς Μάρκο.
-Μάρκο, μ' ακούς; -Φτάνει, Ζιλ.
Πώς είσαι;
-Πού είναι; -Μην ανησυχείς.
Λιποθύμησες στον διάδρομο.
-Είναι καλά; -Ναι, μην ανησυχείς. Είναι με μια φίλη.
Κοιμήθηκε στην τηλεόραση.
Εχθρός μπροστά μας.
Πάρτε με από εδώ.
Είσαι σίγουρος;
Αν τον αφήσουμε εδώ, θα τον βάλουν με τους τρελούς όλο το βράδυ.
Μην ανησυχείς, Ναϊμά.
Δεν έχουν σωστές εγκαταστάσεις εδώ.
Όταν δεν είναι σίγουροι, σε στέλνουν στο ψυχιατρείο.
-Σίγουρα; -Ναι, θέλω λίγο ύπνο.
Το φαντάζεσαι; Με το παιδί στα χέρια.
Θα ξανακάνω ψυχοθεραπεία. Το παθαίνω συνέχεια.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Πρέπει να μπορώ να κρατήσω ένα μωρό χωρίς να νοσηλεύομαι.
Τι;
Μην κάνεις γκριμάτσες!
Δεν έχεις άντρα και παιδιά; Γιατί βιάζεσαι να ξυπνήσεις;
Όχι, έχω μόνο τα γράμματα.
Μ' αρέσουν οι άνθρωποι.
Βλέπω κόσμο και δεν νιώθω μόνη.
Βαριέμαι όταν είμαι μόνη.
-Ναι. -Η αλληλογραφία σου.
Ευχαριστώ.
Τα λέμε αύριο.
Γιατί έρχεται στις οχτώ το πρωί;
Θα έχει τους λόγους της.
Κοίτα τι πήρα.
Πρόσκληση για την έκθεση. Τέλεια.
"Φωτογραφίες του Μάρκο Μουλινιέ".
Γκαλερί Λεμπλόντ, 11ο διαμέρισμα, Παρίσι. Τέλεια.
Κοίτα εδώ.
Εγώ κι ο αδερφός μου.
-Είστε ωραίοι. -Χριστούγεννα του '86 ή '87.
Μ' αρέσει ο Ζορό.
"Πριν ξεχάσω, ήθελα να πω ότι δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. Μπαμπάς".
Πάμε για δείπνο;
-Θα έρθεις; -Ναι!
Λοιπόν;
-Συγχαρητήρια! -Ευχαριστώ.
Λοιπόν…
Συγγνώμη για τις προάλλες.
-Δεν πειράζει. -Ήμουν απαίσιος.
Δεν πειράζει, σου είπα.
Πολύ ωραίες φωτογραφίες.
Μου έφεραν αναμνήσεις. Τα πρόσωπα, τα μηχανήματα.
Δεν έχω λεφτά.
-Αλλιώς θ' αγόραζα μία. -Σταμάτα.
Θες αυτήν; Δεν την έβγαλα εγώ, αλλά είναι γεμάτη αναμνήσεις.
Απίστευτο… Τι μου θύμισες τώρα. Ναϊμά;
-Ναι; -Κοίτα.
Για να δω.
Είμαι το άλογο του Ζορό.
-Γιατί δεν με εκπλήσσει αυτό; -Πάρ' τη. Δική σας είναι.
Εμένα δεν μου έστειλε.
-Πάρ' την, όμως. -Όχι.
Σε παρακαλώ, κράτα την.
-Πάμε; -Ναι.
Ελάτε.
Ήταν εδώ, σ' αυτόν τον πύργο,
που έχτισε ο υποκόμης Χιουμπέρ
που ο ανάξιος γιος του, ο Γκοτέρ,
αποπλάνησε τη νεαρή και πανέμορφη Ανν Γκολέ.
Ήταν μια αθώα βοσκοπούλα.
Γέννησαν τον πιο απαίσιο απόγονο που έχει ζήσει στο Περιγκόρ.
Τον Ισιντόρ Γκολέ.
Γνωστό και με το τρομακτικό παρατσούκλι "Τρελός του Ροσινιάκ".
Πολύ νέος για να πολεμήσει, έβαλε φωτιά…
Ευχαριστούμε.
Με φαντάζομαι σαν Μάρκο, κόμη του Ροσινιάκ.
Θα κάνω τον πύργο εργαστήριο.
Σκοτεινό δωμάτιο.
Εμπρός; Ναι. Πώς είσαι;
Ναι, εδώ είναι. Θα σ' τον δώσω.
-Μάρκο; -Ναι;
Η μητέρα σου.
Γεια σου, μαμά. Μάντεψε. Θ' αγοράσουμε ένα κάστρο.
Τι έγινε;
Έρχομαι αμέσως.
Έγινε κάτι;
Ο πατέρας μου.
Αυτοκτόνησε.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΑ "ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΛΥΤΙΜΑ"
Ευχαριστώ που ήρθατε.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Θέλετε κις;
-Δεν την έφτιαξα εγώ. -Όχι.
Μαμά, θες ένα ποτήρι κρασί;
Σίγουρα;
Πού; Εντάξει.
Μπαστουνέτ, πάρ' το απ' τα χέρια μου.
-Κάνε μου τη χάρη. -Όχι.
Έλα, θα σου κάνει καλό.
-Θα το πάρω εγώ. -Ορίστε.
-Έφαγες; -Έφαγα από εκεί.
Σίγουρα;
-Ναι. -Θες κι άλλο;
-Καλά είμαι. -Να φας κάτι.
Είσαι εντάξει;
Θες να μιλήσουμε;
Τι να πούμε;
Έστειλε τη φωτογραφία μας σ' εσένα.
Ό,τι αναμνήσεις έχω απ' τον πατέρα μου,
θα τις κρατήσω για μένα.
Επίτρεψέ μου.
Πάω έξω.
-Όλα; -Ναι.
Εντάξει.
Δεν θέλω κανένα εργαλείο του ή άλλα πράγματα.
Θα τα δώσω σ' όποιον τα θέλει και τα άλλα θα τα κάψω.
Δεν θες κάτι να τον θυμάσαι;
Τον θυμάμαι στο κεφάλι μου.
Δεν θέλω σκουπίδια στα συρτάρια.
Θα φτιάξω καφέ.
Είναι καλή.
-Πας ξανά σε ψυχολόγο; -Ναι.
-Παίρνεις τα φάρμακά σου; -Ναι.
Ωραία.
Μάρκο. Είναι καλό που ανησυχείς, αλλά δεν χρειάζεται.
Ο πατέρας έκανε όσα ήθελε.
Τι να κάνουμε τώρα; Δεν μπορούμε να πούμε κάτι.
Η ζωή συνεχίζεται χωρίς εκείνον.
Είναι εντάξει. Όλα θα πάνε καλά.
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ
Είσαι εντάξει;
Σκέτο χάλι.
Να τα κάψω όλα;
Τι είναι αυτά; Φελλοί; Τι τους ήθελε;
Δεν μου είπε. Ίσως έφτιαχνε τα έπιπλα.
Τρία ολόκληρα κουτιά;
Δεν καταλαβαίνω.
Ορίστε.
-Πάρε αυτό. -Τι είναι;
Φωτογραφίες.
Μερικά γράμματα, σημειώσεις. Πάρε ό,τι θες.
-Κι εσύ; -Μην ανησυχείς για μένα.
Τον έχω εδώ.
Σε κάθε δωμάτιο. Στον κήπο. Θα είμαι εντάξει.
Κράτα τα εσύ για τώρα.
Θα τα πάρω αργότερα.
Μη στέκεσαι εκεί, μαμά.
Πήγαινε μέσα.
Είσαι καλά, γιε μου;
Γεια.
Θέλω μια χάρη.
Τον θυμάσαι αυτόν;
Γιατί με ρωτάς;
Πες μου για τον πατέρα μου.
Ήταν στους τρεις κληρωτούς που διοικούσα.
Όλοι οι άλλοι ήταν εθελοντές.
Κακώς ήρθε στην Αλγερία.
Ήταν νέος.
Χαμένος. Ντροπαλός.
Δεν ήταν στρατιώτης.
Δεν ήταν καλός σε τίποτα και…
για να μη βάλει σε κίνδυνο άλλους στις επιχειρήσεις,
τον είχα βάλει φρουρό των κρατούμενων.
Η μονάδα μου είχε αναλάβει να μαζέψει πληροφορίες.
Ο πατέρας σου βρέθηκε μέσα σε τρομερά περιστατικά.
-Συμμετείχε κι αυτός; -Φυσικά.
Όπως όλοι οι Γάλλοι.
Κάποιοι ευθέως, όπως εγώ. Άλλοι από μακριά.
Δεν ανέκρινε φυλακισμένους, αν αυτό ρωτάς.
Τους φρουρούσε.
Έβλεπε τι γινόταν.
Οι μέθοδοι δεν είχαν σχέση με τον στρατιωτικό κώδικα.
Τρελαθήκαμε όλοι. Αργά, αλλά σταθερά.
Και συνεχίζαμε.
Ένα βράδυ, ένας κρατούμενος πήγε να δραπετεύσει.
Ο πατέρας σου τον έπιασε στο συρματόπλεγμα.
Τον έφερε πίσω στο στρατόπεδο.
Ο πατέρας σου είχε πάθει σοκ.
Έτρεμε.
Δεν νομίζω ότι ήξερε ποιος ήταν ο εχθρός.
Ήταν εμπόδιο.
Τον μετέφερα στα γραφεία στο Αλγέρι.
Και δεν ξανάκουσα γι' αυτόν.
Πέθανε πρόσφατα.
Το κατάλαβα.
Αλλιώς δεν θα τα ρωτούσες όλα αυτά.
Λυπάμαι πολύ.
Δεν μπορώ να σε καταλάβω.
Έχεις κάνει τόσα.
Πώς μπορείς να ζεις ακόμα;
Εμπρός; Γεια, Ντέμπορα. Πώς είσαι;
Αλήθεια;
Ναι, φυσικά. Του τα έδειξες όλα;
Θα μπει κι αυτή η φωτογραφία;
Θα πάω στη Λοριάν να βγάλω κι άλλα πορτρέτα.
Όχι, τέλεια.
Κι εγώ. Ευχαριστώ πολύ.
Η Ντέμπορα από την γκαλερί. Έδειξε τις φωτογραφίες από το λιμάνι σε εκδότη.
-Του άρεσαν. Θέλει να κάνει ένα βιβλίο. -Τέλεια.
Έρωτας, λεφτά, δόξα… Γυναίκες.
Τι έγινε; Είπα κάτι κακό;
Θέλω ένα παιδί.
Το ξέρω.
Άκουσες το ράδιο. Πάμε από το κακό στο χειρότερο.
Πες μου γιατί να φέρουμε ένα παιδί στον κόσμο αυτόν.
Φαντάζεσαι αν είχαμε ένα παιδί;
Τα παιδιά χέζουν, φωνάζουν, κλαίνε!
Κατάλαβα! Δεν το είπα έτσι απλά.
Σ' αγαπώ, αλλά αυτό δεν μου αρκεί.
Δεν μπορείς να σε φανταστείς χωρίς παιδιά. Έτσι;
Τι θες να κάνω; Να παίζω θέατρο;
Σκέψου το, Μάρκο. Ή μου λες ότι έχουμε ελπίδα ή τελειώσαμε.
Θες να φύγεις;
Όχι, θέλω να μείνω και να κάνουμε παιδί.
Δεν ξέρω από πού να αρχίσω.
Έκανα δέκα χρόνια ψυχοθεραπεία στο Παρίσι
και…
Πες μου γιατί είσαι εδώ.
Ναι… Λογικό αυτό.
Λοιπόν…
Ο πατέρας μου πέθανε πριν από έναν χρόνο.
Η γυναίκα που αγαπώ θα με αφήσει, αν δεν κάνουμε παιδί.
Ανησυχώ για τη μάνα μου που ζει μόνη.
Αυτό ίσως εξηγεί… Δηλαδή… Τουλάχιστον…
Εξηγεί τις κρίσεις πανικού. Οπότε σκέφτηκα να ζητήσω βοήθεια.
Είσαι διαθέσιμος τα επόμενα 20 χρόνια;
"24 Σεπτεμβρίου 1981.
Είδα μια γερακίνα στον κήπο. Είχε σχεδόν ολόλευκα φτερά.
Μάιος 1987.
Ήπια καφέ στην πλατεία πριν πάρω το φέρι.
Έχει πολύ αέρα. Ο Λίγηρας είναι δύσκολος.
Ιούνιος 1999. Οι τουρίστες θα έρθουν σύντομα.
Θα τους ξεπλύνει το φθινόπωρο.
Απρίλιος 1995. Η θάλασσα λυσσομανά.
Δεν είναι γκρι ή πράσινη ή μπλε. Είναι μαύρη".
Είσαι εντάξει;
"10 Αυγούστου 1987, έκλειψη Ηλίου. Δεν θα πετάξουν πουλιά σήμερα".
Το διαβάζω όλη μέρα. Σελίδα με σελίδα. Τουλάχιστον 200.
-Το προσωπικό του ημερολόγιο. -"Προσωπικό";
Σου φαίνεται προσωπικό;
Άκου.
Το τελευταίο πράγμα που έγραψε.
"25 Αυγούστου 2013".
"Τα ποντίκια έκαναν φωλιά δίπλα στην καλύβα. Πέντε μικρά ποντίκια".
Ήταν 25 Αυγούστου.
Την επόμενη μέρα πήρε ένα όπλο.
-Και αυτοκτόνησε. -Σταμάτα.
Προσωπικό ημερολόγιο;
Ο κατάλογος είναι πιο προσωπικός.
Είναι 200 σελίδες. Και τίποτα για μένα, τον αδερφό μου ή τη μάνα μου.
Ο πατέρας μου πέθανε.
Πέθανε πολύ ξαφνικά.
Δεν νομίζω ότι έχω καταλάβει τι έχει γίνει.
Παραδόξως, ανακουφίστηκα. Σκέφτηκα, τουλάχιστον τελείωσε τώρα.
Ένας τρόμος λιγότερος.
Αλλά έκανα λάθος.
Ο τρόμος κάνει τη δουλειά του.
Κι όσα ήταν αδιανόητα όταν ήμουν μικρός, συμβαίνουν συνέχεια πια.
Κανένας πατέρας δεν είναι αθάνατος.
Ευχαριστώ, Ρολάν.
-Κατεβάζεις την κουκούλα; -Ναι.
Ένα χαμόγελο, Τζεφ.
Ευχαριστώ, παιδιά. Τέλεια.
-Εντάξει. -Ναι, ευχαριστώ.
-Γεια. -Τα λέμε.
Χαίρομαι που δουλεύω ξανά.
Γεια.
Φαίνεται και το λιμάνι.
Η μάνα σου σε έπαιρνε πιο συχνά από το Τμήμα παρά απ' το σχολείο.
Ποιος να το έλεγε ότι θα εκδόσεις βιβλίο;
Τα βιβλία δεν είναι εφημερίδες. Αυτά μένουν.
Χαίρομαι που είστε εσείς μέσα.
Θα σου δώσω το πρώτο αντίτυπο.
-Θα μείνεις με τη μάνα σου; -Όχι, δεν θέλω.
-Θα πάω σε ξενοδοχείο. -Όχι, βέβαια.
Θα μείνεις μαζί μου.
Η Αννί θα χαρεί να σε δει.
Δεν βλέπω να έχω επιλογή!
Όλο τα γυαλίζεις!
-Όχι… -Πάρε!
Έλα μαζί μου, Μάρκο. Θέλω να δεις κάτι.
Ευχαριστώ. Ήταν όλα τέλεια.
Είσαι μάγος, Πάμπλο!
Όχι, αυτή είναι μαγική.
Το να της πετάξεις λίγο κρέας είναι εύκολο.
Το μυστήριο είναι που το δέχεται.
Η φύση μάς κάνει δώρα. Δεν γίνεται το αντίθετο.
Πότε θα φύγεις;
Αύριο το απόγευμα.
-Θα δω τη μάνα μου και τον Μπαστουνέτ. -Έφυγε.
Τι εννοείς;
Ο Μπαστουνέτ έφυγε.
Πριν από δύο μήνες σταμάτησε να έρχεται στο λιμάνι.
Μετά από λίγες μέρες πήγα σπίτι του…
κι ήταν μόνη η Ναταλί με τα παιδιά.
Είχε τρελαθεί. Η Αννί έμεινε μαζί της λίγες μέρες.
Μας είπε ότι μια νύχτα, ενώ εκείνη κοιμόταν,
πήρε τα ρούχα του κι έφυγε χωρίς να πει τίποτα.
Δυσκολευόταν οικονομικά, αλλά δεν ήταν αυτό.
Δεν ήταν ποτέ σωστός.
Δεν το πιστεύω.
Λοιπόν, πάω να ξαπλώσω.
Η Αννί ετοίμασε τον καναπέ.
Δεν ξέρεις πώς είναι.
Δεν ξέρεις πώς ζούμε.
Μαμά;
Περαστικός είσαι;
Ναι. Δεν το είχα κανονίσει.
Είσαι καλά, μαμά;
Δεν είμαι καλά, όχι.
Τι έχεις;
Είμαι θλιμμένη, Μάρκο.
Φυσιολογικό είναι.
Συμβαίνει σε κάθε χήρα.
Ή σχεδόν σε όλες. Έτσι;
Οι φίλες μου δεν έρχονται πια.
Λένε ότι δεν θέλουν να με ενοχλήσουν.
Αν ο πατέρας σου είχε πεθάνει σε τροχαίο, θα ήταν αλλιώς.
Το ότι το αποφάσισε εκείνος, τους τρομάζει όλους.
Είναι…
λες και το θεωρούν ντροπή.
Μόνο εγώ είμαι περήφανη για εκείνον.
Κι εγώ είμαι περήφανος.
Και ο Ζιλ.
Αρκετά. Πάω να δω το ψητό μου.
Μαμά, έλα εδώ.
Θέλω να είσαι ευτυχισμένη.
Είπες ότι παίρνεις χρόνια αγχολυτικά και αντικαταθλιπτικά.
Ξέρεις ότι η χρόνια χρήση προκαλεί σοβαρό εθισμό;
Και λοιπόν;
Είναι επικίνδυνα.
Τι εννοείς "επικίνδυνα";
Με βοήθησαν να βγω από μια μαύρη τρύπα που κανείς δεν ήξερε ότι υπήρχε.
Ούτε η οικογένεια ούτε οι γιατροί.
Δεν με νοιάζει ο εθισμός. Τον καλοδέχομαι.
Θέλω φάρμακα για να ζήσω. Δεν μπορώ χωρίς αυτά, εντάξει;
Τα φάρμακα δεν κάνουν θαύματα. Δεν θα λύσουν τα προβλήματά σου.
Δεν είμαι χαζός, το ξέρω αυτό. Ξέρω ότι πρέπει να λύσω
προβλήματα στο ασυνείδητο από την παιδική μου ηλικία με τη θεραπεία…
Αλλά θέλω τα φάρμακά μου.
-Ναι. -Δεν μου το κάνεις εύκολο, έτσι;
Το ξέρω.
Γιατί χτύπησε τόσο νωρίς;
Έχω έναν σωρό χειρουργεία για το πρωί.
Μείνε πέντε λεπτά.
Ίσως και λιγότερα. Αφού με ξέρεις.
Ξέχνα το. Έχω ζωές να σώσω.
Ελπίζω να μην το μετανιώσεις αργότερα!
Γεια!
Τουλάχιστον, η άλλη μιλούσε.
-Συγγνώμη; Γεια. -Γεια.
-Μετακομίζει ο κος Μορέ; -Ρωτήστε τον πελάτη μου.
Θέλετε κάτι;
Γεια σας. Ήρθα να δω τον κο Μορέ. Ξέρετε πού είναι;
Είστε φίλος του;
Ναι.
Πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία την Τετάρτη το βράδυ.
Με συγχωρείτε. Έχω πολλή δουλειά.
Συγγνώμη, αλλά… Εσείς ποια είστε;
Είμαι η κόρη του.
Δεν σας ανέφερε ποτέ.
Δεν εκπλήσσομαι.
Τελευταία φορά άκουσα τη φωνή του όταν ήμουν οχτώ ετών.
Με συγχωρείτε. Έχω πολλά να κάνω.
-Γεια σας. -Γεια.
Ήθελα τα αποτελέσματά μου.
Το όνομά σας;
Εμιλί Γκιζό.
Γκιζό.
-Εδώ είναι. -Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ.
Εμπρός;
Έρχομαι.
Υποτιτλισμός: Αλέξης Γραμμένος